سیاوش امیری هم از شاعرانی بود که در واکنش به این اتفاق شعری سرود:

جان ایـــران! سلام آقـــا جــان

جان به قربان جانـت ای سیـّد!

هــر چه دارم فـدای لبـخـنــدت

زنـده نام و نشــانـت ای سیـّد!

ربع قرنست «امام» من هستی

چو عـزیز عــزیـز زهـــــرایی(عج)

گرچه خورشیـد شیعیان پنهــان

مــاهِ روشن! شمـا که پـیــدایی

آسمـــانِ «نگـــاه» مـــــردم را

ای درخشنده ماهِ خوش سیما

با نگــاهـت همـاره روشن کــن

بخت یارت همـیـشه باد، آقــــا

شُکــر یزدان سلامـتـی مـــولا

«نـذر» خــود را ادا کنم سیــّد!

با سپاس خـــدای بی همـتـــا

من به عهـدم وفـا کنم سیــّد!

عهـــد کردم سلامـتِ جــانـت

صد و دَه ذِکـر یاعلـی(ع) گویم

گــر که گستـاخیم ببخشایـیـد

ذِکــر خود را بسی جَلی گویم

یاعلـی(ع) ذِکـر عاشقان باشد

یاد حیــدر(ع) صفــا دهد دل را

شک ندارم که ذِکـر آن حضرت

می گـُشـایـد کـَلاف مشکل را

شُکــر ایزد که حالتان خوبست

من به شُکرانه شعــر تَر گفتم

سایــه تان مُستدام، پُـر برکت

حـالـیـا درد دل، «پـــدر» گفتم