امروز میخوام سالروز یه خاطره زیبا و به یاد موندنی رو جشن بگیرم!!!

هیچ کدوم ازشما عزیزانی که الان همراه همیشگی من و متنهام هستید، متنهای قدیمی من رو نخوندید!

اما امروز از همه ی شما مهربونا دعوت میکنم تو قسمت موضوعات وبلاگم "برای بهترینم" رو باز کنید و اولین متنی که برای معلم مهربونم گذاشتم رو بخونید! با عنوان "معلم واژه ای به وسعت عشق"

متنی که خودم خیلی دوستش دارم و هیچ وقت دیگه متنی به زیبایی اون ندیدم!!!

بله!

پارسال تو این روز یعنی پنجم اسفند، برای اولین بار انقدر راحت و حتی عمومی، به معلم مهربونم ابراز محبت کردم!!

.............

هیچ وقت اون ماجرا رو یادم نمیره!!!

عصر اون روز باهم تلفنی صحبت میکردیم، و حرف از وبلاگ شد، گفتم خانم یه متنی میخوام بزارم تو وبلاگم آخرشب بخونیدش!

گفتن چرا آخرشب؟؟!!

گفتم حالا آخرشب نه، اما یه چند ساعت دیگه!! من متن رو بزارم بعد!!!

 .....................

و آخرشب ساعت نزدیک به یازده بود که برام یه پیام فرستادن!!! فهمیدم متنم رو خوندن!!! پیامشون یه متن طولانی بود با عصبانیت مهربون معلمم!

آره عصبانیت مهربون!!! آخه متاسفانه ایشون اصلا بلد نیستن عصبانی یا ناراحت بشن !!!

وکاملا معلوم بود که غافلگیر شدن! و......

بماند که چه پیامی بهم دادن و من اون شب چه حالی داشتم!!!

اما از اون روز یه اتفاق عجیبی تو وجودم افتاد!!! و احساسم نسبت بهشون ...........................

شما همه ندیده و نشناخته به معلم من ابراز محبت میکنید! حالا فکرشو بکنید من که حدود هفت- هشت ساله ایشون رو میشناسم باید درمقابل محبت هاشون چیکار کنم؟؟!!

معلم مهربون و دوست داشتنی من! همیشه مدیون محبت های بی دریغ تون هستم!

وهرچه بیشتر میگذره من ناتوان تر!!!!

خانم تاج بخشیان عزیزم! همیشه برام عزیزید!

ببخشید اگه یه وقتایی اذیت تون میکنم!