وقتی به کلاس قدم می گذارد، بهار با نسیم نفس هایش می شکفد و گل و لبخند و زمزمه، فضا را پر می کند.

با او آسمان می بارد، چشمه می جوشد، نسیم می وزد و آفتاب سفره مهربان خویش را می گشاید.

از خانه تا مدرسه، با هر گام، بهشت نزدیک تر می شود.

نگاهش خانه مهربانی است و قلبش مهربان تر از آب.

دل ها را به طراوت و پاکی و پاکیزگی می خواند.

دست های گرم و صمیمی اش، مشق عشق می نویسد.

سرانگشت او افق های روشن فردا را نشان می دهد واشاراتش، آن سوی پرده های خاک و ملکوت پاک خدا را.

وسعت شفاف قلب ها، قلمرو اوست و کشتزار جان دانش آموزان تفرّجگاه خرمی او.